مراقبت از راه دور: چگونه از والدین سالمند خود از دور حمایت کنیم

یک مراقب از راه دور هر کسی است که از یک بزرگسال مسن‌تر از فاصله یک ساعت یا بیشتر کمک می‌کند — یک شهر، شهرستان، ایالت یا کشور متفاوت. اگر شما اینگونه هستید، ابتدا این را بدانید: فاصله شما را کمتر از یک مراقب نمی‌کند. این تغییر می‌کند که کمک شما چگونه به نظر می‌رسد.

وقتی برای روال روزانه حضور ندارید، نقش شما به هماهنگ‌کننده و سازمان‌دهنده تبدیل می‌شود. مؤسسه ملی سالمندی مراقبان از راه دور را توصیف می‌کند که دقیقاً این نوع کار را انجام می‌دهند — مدیریت پول، بیمه و صورتحساب‌ها؛ ترتیب مراقبت در منزل یا مدیریت مراقبت؛ سفارش تجهیزات پزشکی و داروها؛ نگه‌داشتن اطلاعات همه در یک مکان؛ و کمک به برنامه‌ریزی مراقبت پیشرفته. بسیاری از این کارها می‌تواند از طریق تلفن، پست و کامپیوتر انجام شود.

صادق بودن زودهنگام درباره آنچه می‌توانید و نمی‌توانید از دور انجام دهید و توافق بر سر آن با بقیه خانواده کمک می‌کند. شاید شما امور مالی و کاغذبازی‌ها را مدیریت کنید در حالی که یک خواهر یا برادر نزدیک‌تر به ملاقات‌های دکتر می‌رود. شاید شما محقق باشید که خدمات را پیدا می‌کند و کسی که برای قرار ملاقات‌های بزرگ یا برای دادن استراحت به مراقب محلی پرواز می‌کند. هیچ تقسیم‌بندی درست واحدی وجود ندارد — فقط آنچه خانواده شما واقعاً می‌تواند حفظ کند.

هیچ‌کس نمی‌تواند این کار را از راه دور به تنهایی انجام دهد — هدف ساختن یک تیم کوچک از افرادی است که به صورت فیزیکی نزدیک والدین شما هستند. با نقشه‌برداری از کسانی که قبلاً آنجا هستند شروع کنید: خانواده نزدیک، همسایگان مورد اعتماد، دوستان از یک جامعه مذهبی و پزشکان خود والدین شما. یک همسایه که موافقت می‌کند یک تماس اضطراری و 'چشم در زمین' باشد، ارزش زیادی دارد.

سپس تصمیم بگیرید که چه کسی رهبری می‌کند. خانواده‌ها بهترین عملکرد را دارند وقتی یک نفر نقطه تماس اصلی برای پزشکان و آژانس‌ها است، حتی اگر دیگران وظایف را به اشتراک بگذارند. اگر هیچ عضو خانواده نزدیکی برای رهبری وجود ندارد، می‌توانید یک حرفه‌ای را استخدام کنید. یک حرفه‌ای مراقبت از زندگی سالمندی (که گاهی به آن مدیر مراقبت سالمندی گفته می‌شود) یک متخصص پولی است که نزدیک والدین شما زندگی می‌کند، نیازهای آن‌ها را ارزیابی می‌کند، خدمات را ترتیب می‌دهد و نظارت می‌کند و به شما گزارش می‌دهد. این یک هزینه از جیب است، اما برای یک خانواده دور می‌تواند بسیاری از سفرهای استرس‌زا را جایگزین کند.

برای کمک‌های عملی در خانه، احتمالاً با یک آژانس مراقبت خانگی کار خواهید کرد (که کمک‌هایی برای حمام، لباس پوشیدن، وعده‌های غذایی و همراهی می‌فرستد) یا، وقتی یک پزشک مراقبت ماهر پس از بستری شدن در بیمارستان را دستور می‌دهد، یک آژانس بهداشت خانگی تحت پوشش Medicare. ارتباط را محکم نگه دارید: یک تقویم مشترک و یک پیام گروهی یا برنامه هماهنگی مراقبت همه را — از جمله شما — در یک صفحه نگه می‌دارد. اتحاد مراقبت‌کنندگان خانواده راهنمایی‌های عملی در مورد سازماندهی کمک‌های خانواده و تقسیم بار ارائه می‌دهد.

نقطه شروع مفیدترین، Eldercare Locator است، یک سرویس عمومی رایگان از اداره فدرال برای زندگی اجتماعی. با شماره 1-800-677-1116 تماس بگیرید یا پیامک بفرستید (یا به eldercare.acl.gov مراجعه کنید) و کد پستی والدین خود را بدهید. این شما را به آژانس منطقه‌ای سالمندی (AAA) که به آن جامعه خدمت می‌کند متصل می‌کند — در جنوب کالیفرنیا این آژانس‌ها خدمات را به صورت شهرستان به شهرستان هماهنگ می‌کنند و درب ورود به اکثر برنامه‌های سالمندی محلی هستند.

از طریق AAA محلی و 2-1-1 (با شماره‌گیری 211 در هر نقطه از کالیفرنیا برای ارجاعات خدمات بهداشتی و اجتماعی)، می‌توانید تحویل غذا (مانند Meals on Wheels)، حمل و نقل سالمندان، برنامه‌های روزانه بزرگسالان، برنامه‌های بازدید دوستانه و چک‌این و خدمات پشتیبانی مراقبت‌کنندگان خانواده را پیدا کنید. بسیاری از آن‌ها به زبان اسپانیایی و زبان‌های دیگر کمک ارائه می‌دهند.

اگر والدین شما درآمد کمی دارند و نیاز به کمک در مراقبت شخصی در خانه دارند، برنامه خدمات حمایتی در منزل کالیفرنیا (IHSS) ممکن است هزینه یک مراقب را پرداخت کند — و در بسیاری از موارد یک عضو خانواده می‌تواند ارائه‌دهنده پولی باشد. IHSS از طریق دفتر خدمات اجتماعی هر شهرستان اداره می‌شود. و هنگامی که مراقبت پزشکی مورد نیاز است، ابزارهای خود Medicare در medicare.gov به شما اجازه می‌دهد آژانس‌های بهداشت خانگی محلی، بیمارستان‌ها و مراکز پرستاری را با رتبه‌بندی کیفیت مقایسه کنید — مفید هنگامی که ارائه‌دهندگانی را که نمی‌توانید به صورت حضوری بازدید کنید، ارزیابی می‌کنید.

فناوری نمی‌تواند جایگزین حضور فیزیکی باشد، اما می‌تواند بسیاری از فاصله را کاهش دهد. ساده شروع کنید و فقط آنچه واقعاً کمک می‌کند اضافه کنید — سیستمی که والدین شما استفاده نمی‌کنند راه‌حل نیست.

تماس‌های ویدیویی منظم (روی تلفن، تبلت یا دستگاه ساده‌شده‌ای که برای سالمندان ساخته شده) به شما اجازه می‌دهد والدین خود را ببینید، نه فقط صدای آن‌ها را بشنوید. می‌توانید تغییرات در ظاهر، حالت یا وضعیت خانه را که یک تماس تلفنی پنهان می‌کند، متوجه شوید. برای داروها، یک دستگاه پخش قرص خودکار که بوق می‌زند و دوز صحیح را آزاد می‌کند — و می‌تواند به شما هشدار دهد اگر دوزی از دست رفته باشد — یکی از بزرگ‌ترین خطرات زندگی تنها را کاهش می‌دهد.

برای ایمنی، یک دستگاه هشدار پزشکی (یک دکمه قابل حمل یا یک گردنبند تشخیص سقوط خودکار) به والدین شما اجازه می‌دهد کمک بخواهند و به شما اطلاع می‌دهد. از دفتر پزشک والدین خود بپرسید آیا می‌توانید دسترسی پروکسی به پورتال بیمار آنلاین آن‌ها (مانند MyChart) بگیرید؛ با اجازه، می‌توانید نتایج آزمایش‌ها را ببینید، با تیم مراقبت پیام بفرستید و با قرار ملاقات‌ها از هر جایی همراه باشید. و همان‌طور که مؤسسه ملی سالمندی پیشنهاد می‌کند، یک سند یا تقویم آنلاین مشترک با شماره‌های تلفن کلیدی و برنامه مراقبت نگه دارید تا هر عضو خانواده از همان اطلاعات کار کند.

این بخشی است که خانواده‌ها اغلب آن را به تعویق می‌اندازند — و اغلب از انتظار پشیمان می‌شوند. این اسناد باید در حالی که والدین شما هنوز توانایی ذهنی برای تصمیم‌گیری دارند، امضا شوند. هنگامی که بحران یا از دست دادن حافظه قابل توجهی رخ می‌دهد، ممکن است از نظر قانونی خیلی دیر شود و خانواده را به یک فرآیند دادگاهی بکشاند. این راهنما آموزشی است، نه مشاوره حقوقی؛ یک وکیل حقوق سالمندی یا املاک می‌تواند اسنادی را تهیه کند که با خواسته‌های والدین شما و قوانین کالیفرنیا سازگار باشد.

حداقل، خانواده‌ها معمولاً سه چیز می‌خواهند. یک وکالت مالی پایدار به یک فرد مورد اعتماد اجازه می‌دهد صورتحساب‌ها را پرداخت کند و پول را مدیریت کند اگر والدین شما نمی‌توانند. یک دستورالعمل پیشرفته مراقبت‌های بهداشتی (که در کالیفرنیا یک نماینده مراقبت‌های بهداشتی را نام می‌برد و خواسته‌های درمان را ثبت می‌کند) به کسی اجازه می‌دهد تصمیمات پزشکی بگیرد و با پزشکان صحبت کند. و یک مجوز HIPAA به افراد نام‌برده شده حق قانونی دریافت اطلاعات پزشکی را می‌دهد — که در مواقعی که از یک بیمارستان در ایالت دیگر تماس می‌گیرید و کارکنان بدون آن با شما صحبت نمی‌کنند، حیاتی است.

نسخه‌هایی را در جایی که می‌توانید به آن‌ها دسترسی داشته باشید نگه دارید و مطمئن شوید که مراقب محلی و پزشکان و بیمارستان‌های مربوطه آن‌ها را قبل از یک وضعیت اضطراری در پرونده دارند. در کنار اسناد قانونی، یک پوشه ساده مالی و اطلاعاتی بسازید: حساب‌های بانکی و بیمه، شماره‌های Medicare و تأمین اجتماعی، داروخانه، لیست پزشکان و داروها و رمزهای عبور یا جزئیات دسترسی که خانواده شما به آن نیاز خواهد داشت. داشتن این آماده، یک تماس تلفنی ترسناک ساعت ۲ صبح را به چیزی تبدیل می‌کند که واقعاً می‌توانید بر روی آن عمل کنید.

وضعیت‌های اضطراری وقتی که دور هستید و آماده نیستید، بسیار بدتر به نظر می‌رسند، بنابراین کار این است که در زمان‌های آرام آماده شوید. اگر یک وضعیت اضطراری واقعی در حال رخ دادن است، اولین قدم همیشه یکسان است: با 911 تماس بگیرید، یا از تماس محلی بخواهید این کار را انجام دهد.

یک برنامه اضطراری روی کاغذ تهیه کنید و آن را با همه اعضای تیم به اشتراک بگذارید. باید تماس‌های اضطراری محلی والدین شما و همسایگان، پزشکان و بیمارستان مورد نظر آن‌ها، لیست کامل داروها، آلرژی‌ها، اطلاعات بیمه و محل نگهداری اسناد قانونی را فهرست کند. یادداشت‌های 'کیف آماده' خود را نیز آماده نگه دارید — سریع‌ترین پروازها یا مسیر رانندگی، چه کسی می‌تواند کار را پوشش دهد و کجا اقامت خواهید کرد — تا یک سفر ناگهانی از صفر شروع نشود.

اگر کار می‌کنید، حقوق خود را قبل از نیاز به آن‌ها بیاموزید: قانون مرخصی خانواده و پزشکی فدرال (FMLA) به کارمندان واجد شرایط تا ۱۲ هفته مرخصی بدون حقوق و با حفظ شغل برای مراقبت از والدین با یک وضعیت سلامتی جدی اجازه می‌دهد و کالیفرنیا برنامه‌های مرخصی خانواده و حفظ شغل خود را دارد. با کارفرما یا منابع انسانی خود درباره چگونگی کارکرد یک وضعیت اضطراری مراقبتی صحبت کنید. در نهایت، از هر بازدید حضوری به‌طور استراتژیک استفاده کنید — قرار ملاقات پزشک را برنامه‌ریزی کنید، یک بازدید ایمنی از خانه انجام دهید، با کمک‌ها ملاقات کنید و بررسی کنید که اسناد و برنامه‌ها هنوز به‌روز هستند.

مراقبان از راه دور وزن خاصی را حمل می‌کنند: نگرانی از عدم حضور و احساسی از گناه که هیچ مقدار تلاشی به‌طور کامل آن را تسکین نمی‌دهد. این احساس گناه قابل درک است، اما معیار خوبی برای اینکه چقدر مراقب خوبی هستید نیست — و وظیفه‌ای نیست که بتوانید آن را کامل کنید. نام‌گذاری صادقانه آن اولین تسکین است.

مراقبانی که دوام می‌آورند، کسانی هستند که بار را تقسیم می‌کنند و استراحت واقعی می‌گیرند. مسئولیت‌ها را با خواهر و برادرها و خانواده به‌صورت کتبی تقسیم کنید تا کار — و قدردانی — به‌طور عادلانه پخش شود و با تغییر نیازها تقسیم‌بندی را بازبینی کنید. به کمک‌های پولی و اجتماعی تکیه کنید به‌جای اینکه سعی کنید تنها پاسخ باشید و استراحت را در نظر بگیرید: زمان استراحت برنامه‌ریزی‌شده برای هر کسی که مراقبت عملی را انجام می‌دهد و اجازه به خود برای داشتن زندگی فراتر از مراقبت. آژانس منطقه‌ای سالمندی محلی می‌تواند شما را به برنامه‌های استراحت هدایت کند.

لازم نیست این را به‌تنهایی پردازش کنید. گروه‌های پشتیبانی مراقبان — بسیاری اکنون به‌صورت آنلاین ملاقات می‌کنند، بنابراین فاصله مانعی نیست — شما را با افرادی که دقیقاً این وضعیت را درک می‌کنند، متصل می‌کند. اتحاد مراقبت‌کنندگان خانواده و مؤسسه ملی سالمندی هر دو راهنمایی‌هایی درباره استرس مراقبان و حفظ سلامتی ارائه می‌دهند. و علائم هشداردهنده را در خود مشاهده کنید: خستگی مداوم، بی‌خوابی، تحریک‌پذیری، کناره‌گیری از چیزهایی که از آن‌ها لذت می‌برید یا افت سلامت خودتان. اگر این‌ها ظاهر شدند، آن‌ها را به‌عنوان یک سیگنال برای دریافت کمک بیشتر در نظر بگیرید، نه فشار بیشتر. مراقبت از خود بخشی از مراقبت از والدین شما است.